Vaak wordt van een kunstwerk verwacht dat het op de een of andere manier een emotie oproept. Juist in kunstvormen die op een heel directe manier een betekenis kunnen oproepen, zoals in beeldende kunst of in taal, is de verleiding vaak groot om direct de emotie mee te delen. Verdriet bijvoorbeeld wordt in een schilderij eenvoudig vervat door iemand af te beelden die verdrietig is, of in een gedicht wordt zulks (letterlijk) meegedeeld. In mijn opvatting is dat niet goed genoeg: de kijker/lezer neemt er kennis van en gaat over tot de orde van de dag: het is immers niet zíjn verdriet. Boeiender is het om gedrag te tonen of te beschrijven dat voor de kijker/lezer is verbonden met de emotie: als hij zelf die emotie heeft gedraagt hij zich ook zo, en vanuit het waarnemen van dat gedrag komt hij tot de conclusie dat het hier de emotie betreft. Het is het verschil tussen schrijven: "Ik ben erg alleen" tegenover: "Ik geef de hele dag de plantjes water."