Mijn persoonlijke fascinatie betreft het onmogelijke. In tekst komt dat tot uiting in de magische elementen (sprookjes), in beeld door de poging om diepte en beweging in een plat vlak te creëren, in theater door hetgeen wat voorbereid is spontaan te laten lijken, in muziek door liedjes te schrijven die eigenlijk in een ander tijdperk gemaakt hadden moeten zijn. Steeds weer wordt de aansluiting gezocht bij een traditie, maar dan wel met de kennis en de middelen van het heden. Op deze manier wordt de traditie zelf het materiaal, en kan de kijker/lezer/luisteraar snel het werk vullen met betekenis. Pas bij nadere inspectie zal blijken dat de traditie altijd met enige skepsis en ironie wordt benaderd, en gebruikt wordt om een hedendaagse uitspraak te doen.