DE TRANEMETUITEN

in een land hier ver vandaan
daar wonen de tranemetuiten
die huilen hele dagen lang
er staat een traan op elke wang
ze snotteren en snuiten

zij jammeren niet voor zichzelf
die huilende tranemetuiten
maar voor de kinderen met verdriet
dat niemand weet, dat niemand ziet
dat willen ze dan uiten

dus voelt je je eens heel alleen
dan zijn ze niet te stuiten
en is je leukste speelgoed stuk
of heeft je moeder het te druk
dan huilen de tranemetuiten

ze hebben altijd zo'n verdriet
die arme tranemetuiten
het huilen zijn ze nimmer zat
en altijd zijn de straten nat
al schijnt het zonnetje buiten