“Neem dit maar,” zei ze, “Ik ben te oud om er nog wat mee te doen, en wie weet heb je er in je jonge leven nog veel plezier van.”
De jongens namen het geschenk aan, bedankten haar allerhartelijkst, en daarna scheidden hun wegen.
De jongen die linksaf was geslagen had die dag nog een fiks eind gelopen, toen hij een verlaten houthakkershutje aan de rand van het bos vond. Nadat hij uit zijn knapzak het meegenomen brood had genuttigd haalde hij het doosje tevoorschijn; hij bewonderde het van alle kanten en maakte het open. Binnenin zag hij een klein spinnetje. Dit verwonderde hem zeer, want hoewel hij van eenvoudige komaf was en bezit hem niet veel zei, had hij verwacht iets van grote waarde aan te treffen. Voorzichtig haalde hij het spinnetje te voorschijn en zette het diertje op een halfvergane balk, niet te dicht bij het tochtige raam, om hem de gelegenheid te geven een web te maken. Meteen ging het ijverig aan de gang met het maken van  zijn lange dunne draad, en geboeid keek de jongen toe: een spin die zomaar een web weeft, dat is niet niks, al heb je het honderd keer gezien.