Ze toverden alleen als ze zeker wisten dat niemand er achter zou komen, dus dat was meestal binnenskamers. De mensen in de flat zouden het immers geen prettig idee vinden dat al die toverkracht zo dicht in de buurt woonde.
Deze twee heksen wilden dolgraag een kindje. Nu was dat niet eenvoudig, want kinderen krijgen is nog iets heel anders dan toveren. Na lang praten besloten ze een kindje te stelen. Het moest een meisje zijn, en ze zouden het Sonnetina noemen. Het moest ravezwarte ogen hebben, een spitse neus, en vooral ook: lange vingertjes. Dat vonden ze allebei het mooist. Op een zaterdagmiddag gingen ze naar de kraamafdeling van het plaatselijke ziekenhuis om hun kindje te halen.
"Laten we deze maar nemen," zei Villanel bij de eerste baby die ze zag; ze had het kind al bijna in haar boodschappentas getoverd.
"Wacht nou even," zei Triolet. "Deze heeft blauwe ogen. Bovendien hadden we afgesproken dat we er eentje van een tweeling zouden nemen, anders is het zo zielig voor de moeder."