“Je hebt mijn woord,” zei de man.
“Ja, je woord... je woord... weet je wat: ik neem een onderpand mee, dat je terugkrijgt zodra je bij me bent.”
De man wilde niet tegenspreken en ging akkoord, zij het niet van harte. . “Ik zal iets kleins meenemen. Een stukje van je lichaamskracht. Een
klein beetje maar, dat lijkt me wel voldoende.”
Hij raakte de man even met zijn koude hand aan, en meteen voelde die zich iets minder vitaal. De dood groette hem vriendelijk en vertrok.

Tien jaar later kwam de dood weer langs, en de man was verbaasd hem te zien.
“Hoe gaat het?” vroeg de dood belangstellend.
“Ik red me wel, dank je,” zei de man beleefd. “Waar heb ik de eer aan te danken?”
“Ik moest toch nog een keer langskomen,” sprak de dood, “want waar ik vorige keer mee thuiskwam was net iets te weinig om zeker te weten dat je me zelf komt opzoeken als je tijd daar is. Ik moet toch echt nog iets van je meenemen.”
“Had je al iets in gedachten?”